Lubię rozwiązywać problemy przy użyciu narzędzi, których dotychczas nie znałem albo znałem tylko teoretycznie, na zasadzie „wiem, że istnieje coś takiego i do czego z grubsza służy”. Jeszcze przyjemniej jest, kiedy uzyskane rozwiązanie okazuje się czytelniejsze, zrozumialsze, szybsze albo pod innymi względami lepsze niż wersja używająca tylko dotychczasowego „arsenału”. W tych dniach zdarzyło mi się tego doświadczyć dwukrotnie, gdy pracowałem nad Fablo.

Niniejszy artykuł jest pierwszym z dwuczęściowego minicyklu, stanowiącego demonstrację wykorzystania Clojure w praktyce do prostego, acz nietrywialnego zadania, na które natknąłem się w codziennej pracy. Dzisiejsza część może wydać się mało interesująca i mocno teoretyczna, ale mam nadzieję, że następny odcinek pokaże, jak można ją ciekawie wykorzystać (na razie nie zdradzę, jakie to wykorzystanie).

Każdy programista (o ile jego oprogramowanie jest używane przez kogoś jeszcze poza nim samym) dostał kiedyś zgłoszenie błędu w programie. Wielu pracuje na co dzień z systemami śledzenia błędów, wielu zgłasza błędy w programach, których sami używają.

Jacek Laskowski podaje ciekawy przykład wykorzystania monad w Clojure -- aplikowanie kolejnych funkcji do wyrażenia, dopóki ma ono wartość nie będącą nil. Przykład mi się podoba, bo jest prosty, ale nie trywialny – wykorzystuje monadę maybe do eleganckiego rozwiązania rzeczywistego problemu. Jest to w dodatku problem, z którym borykają się czasem programiści piszący w Javie, co widać choćby w tym wątku.